Criminaliteit en verslaving

Wij zijn er voor cliënten waarbij er een verband is tussen langdurig gebruik en criminaliteit. Vaak zien wij in de voorgeschiedenis de nodige problemen in de jeugd en al contacten met de politie voor de verslaving is ontstaan. Internaten en eerdere hulpverlening in de voorgeschiedenis zijn eerder regel dan uitzondering. Wij richten ons vooral op cliënten die van ‘kleine’ criminaliteit door gebruik naar ernstige vormen van criminaliteit zijn gegaan. Daar waar de rem door gebruik er vanaf gegaan lijkt te zijn. Hierbij is er dus altijd sprake van een verband tussen verslaving en criminaliteit. Bij deze groep is onze aanpak om naast het werken aan jezelf, te werken aan de omgeving. Een omgeving zonder gebruik en criminaliteit helpt bij het loslaten van de oude leefstijl. In onze visie moet je bij grenzen in leerbaarheid eerst kijken naar de mogelijkheden in je omgeving om je te helpen. Vanuit deze visie valt te begrijpen dat hierin ook de grenzen liggen van onze behandeling. Zo laten wij geen mensen toe die eerst in de georganiseerde criminaliteit hebben gezeten of waarbij gebruik nauwelijks een rol speelt. Daarnaast hebben wij voor behandeling bij zedendelicten geen aanbod in verband met de specifieke deskundigheid die nodig is voor behandeling van deze problematiek.

Als het gaat om de psychiatrische klachten, kijken wij of de criminaliteit samenhangt met ernstige stoornissen als schizofrenie of manisch depressiviteit. In die gevallen zijn mensen beter af met een (meer beveiligde, op de psychiatrie gerichte) behandeling elders. Zwakbegaafdheid hoeft geen reden voor afwijzing te zijn. In dat geval kijken wij naar eventuele moeite met autoriteiten, de sociale vaardigheden in de groep en de motivatie om toe te werken naar beschermde woonomgeving.

Toewerken naar een toekomstige woonomgeving met een beschermend karakter ligt in de praktijk voor velen voor de hand.

‘Daar waar herstel van de autonomie niet volledig mogelijk is, dient de behandeling erop gericht te zijn de leefomgeving zo in te richten, dat door de inzet van steunsystemen op het gebied van sociaal netwerk, wonen en dagactiviteiten, de blijvende tekorten zo min mogelijk beperkingen opleveren. (Elsenaar, Roozen, Hauptman, van de Wetering, 2007)’