In oktober 2008 heeft in de Psy een artikel over de Piet Roorda Kliniek gestaan met daarin de verhalen van enkele cliënten.

Het tij lijkt te keren. Bij het ministerie van Justitie gaat het roer om: gedetineerden moeten niet alleen worden opgesloten, maar behandeld en begeleid worden. Bij de Piet Roordakliniek in Apeldoorn weten veelplegers dat allang. ‘Er was heel veel mis met mij.’

Door: Stef van Delft

Een reis van duizend mijlen begint met een eerste stap. ’Over deze uitspraak, gebeiteld in een grote betonnen drempel, stap je letterlijk de Piet Roordakliniek in Apeldoorn binnen. De weg is lang. Dat geldt waarschijnlijk ook voor de man die, hoofd gebogen, grote weekendtas om de schouder, het pand binnenloopt. Bij de receptie groet een cliënt hem enthousiast: ‘Hé vriend, ben je er weer, haha, dat had ik van jou niet verwacht. Welkom man, welkom terug.’

De man met weekendtas ondergaat de vrolijke begroeting gelaten. Hij begint opnieuw aan zijn reis van duizend mijlen. De vijf mannen die in deze reportage aan het woord komen hebben allemaal een verleden van langdurige verslaving en criminaliteit, vaak met geweldsdelicten.
Het zijn de zogenoemde veelplegers, de bajesklanten die de maatschappij liever achter de tralies ziet. De feiten liggen er, daar kunnen ze niet omheen, ook al zeggen ze dat ze die graag helemaal vergeten. Opvallend is dat er behalve hun criminele verslavingsverleden meer overeenkomsten zijn: alle vijf voelden zich machteloos in de tijd dat ze zich stelend, helend en gebruikend door het leven vochten. Ze misten simpelweg de vaardigheden om eruit te komen. En de meesten hebben psychische stoornissen.
Mokhtar (32) zegt: ‘Ik wilde eigenlijk niet verder in dat leventje van dealen en gebruiken. Maar als je niet weet hoe je een ander leven kunt beginnen, lukt dat ook niet.’

Van deze vijf mannen is Mokhtar het verst: hij heeft in bijna vier jaar tijd alle drie de fasen van de kliniek doorlopen en woont nu op zichzelf in het ‘huis op proef’ in Druten (Gelderland). Pas na een jaar ‘huis op proef’ wordt de woning op zijn eigen naam gezet. Voor de andere vier mannen is een eigen huis nog (verre) toekomst. Aldrin (38) staat aan het begin van de behandeling, hij zit sinds een paar maanden in de besloten Piet Roordakliniek. Evenals Ad (26), die echter na negen maanden behandeling op het punt staat door te stromen naar een vorm van begeleid wonen. En Renee (52) en Sergio (42) wonen in de vervolglocatie van de Roordakliek, in het Gelderse Beneden-Leeuwen, met uitzicht op de Waal. Zij werken hier aan hun toekomst en leven een stuk zelfstandiger, al is ook hier de begeleiding nog intensief.

Kijk hier voor het hele artikel.

Bron: Psy